Work, work

Als maandagochtend de wekker gaat om een uur of half 8, probeer ik me nog een keertje om te draaien... Natuurlijk zonder succes, want ik moet al over TWEE EN EEN HALF UUR beginnen met werken. Hoe kan ik dan nog slapen?
Ik blijf nog even lekker liggen onder mijn fijne katoenen dekbed, terugdenkend aan Marc en verdrietig dat hij nu alweer weg is. Het liefst heb ik hem gewoon hier, naast me, zodat hij me kan geruststellen en zeggen dat alles wel goedkomt. En ik wil ook dat hij hier nog steeds is als ik terugkom die dag(nog steeds in bed?☺) zodat hij al mijn verhalen aan kan horen en me een knuffel en een kus kan geven en ik met een fijn gevoel in bed kan stappen... Toch maar proberen aan iets anders te denken... Ja! Laat ik mijn hele dag plannen: eerst douchen en lekker fris en schoon uitzoeken wat ik aan zal trekken; dan op mijn gemak ontbijten en lunch maken (want het is de bedoeling dat ik mijn eigen lunch meeneem.. toch? TOCH?); dan toch maar iets anders aan trekken, want dit is misschien iets te veel tiet; of misschien maakt dat niet uit, want het zit wel lekker; dan haren in model proberen te brengen... heb ik zelf gekozen voor dat lange haar?; beetje mascara, deo'tje, geurtje; FUCK IK MOET ER AL OVER 20 MINUTEN ZIJN!

Op het moment dat ik zie dat ik alsnog ruim vijf minuten te vroeg het kantoor binnenstap heb ik al spijt van het tempo waarmee ik me naar het kantoor heb gehaast. Ik kan haast voelen hoe de zweetplekken een spoor achterlaten op mijn rug en onder mijn oksels... Gelukkig zie ik weer wat bekende gezichten van vrijdag en zondag, dat maakt het toch wat makkelijker om iedereen goedemorgen te zeggen. Het hoofd van de stagiaires, Pete, komt naar me toe gelopen om zich voor te stellen en neemt me mee naar een klein, afgelegen kamertje om me meer te vertellen over Apple Languages en de andere organisaties waar we mee verbonden zijn: een stuk of 3 andere bedrijven. Ik krijg te zien wat de hierarchische structuur is van het bedrijf (stagiaires natuurlijk onderaan), en van alle werkzaamheden die ik moet verrichten krijg ik een stap-voor-stap beschrijving van ongeveer 5 A4'tjes per handeling. Ja, inderdaad, dat betekent een stuk of 20 A4'tjes aan informatie. Veel succes ermee, hoppa, ga nu maar vertalen totdat de Duitse stagiaire komt die jij de rest van de week mag gaan schaduwen! "Ehhh, ok..."

Dat vertalen op zich is nog niet eens zo makkelijk als het lijkt. Ik had verwacht dat het me makkelijker af zou gaan, maar na een aantal pagina's terug te hebben gelezen kon ik niet wachten tot de volgende dag om het te verbeteren. Op de een of andere manier ben je zelf niet bewust van de onzin die je schrijft als je vertaalt, zelfs niet als je het terugleest... Of dat is bij mij in ieder geval zo. Dat leert me in ieder geval minstens een dag te wachten met het doorsturen van mijn vertalingen; dan kan ik het in ieder geval nog een andere keer teruglezen om er zeker van te zijn dat wat ik schrijf ook een beetje logisch is en lekker loopt.
Nu is het niet altijd een pretje om de zinnen die ik aangeleverd krijg te vertalen, begrijp me niet verkeerd. Ik kan het nog het beste omschrijven als het paradijs voor de extreemblije en enorm overdreven bijvoeglijknaamwoorden. Even ter illustratie: "Study French in Bordeaux, a beautiful city that sits on the banks of the Garonne River, surrounded by stunning landscapes such as traditional fishing villages, scenic beaches, the majestic Pyrenees Mountains, and historic chateaux, all of which are within easy reach of Bordeaux via public transport. A wonderful location for those eager to learn about French culture, nearly half of historic Bordeaux has been designated a UNESCO World Heritage Site!"
Tsja, ik zou het in ieder geval niet zo geschreven hebben. Ik ben niet trots op de belabberde vertaling die ik hiervan heb weten te maken (godzijdank kan ik hem aanpassen met een mailtje naar een van onze webnerds), maar kom op... Is dit normaal Engels? En ja, zo zien de beschrijvingen voor ALLE locaties er uit.

Hoe dan ook, ik kan hier mijn creativiteit toch enigszins in kwijt en ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen vertalingen. Het is een leuke baan voor een stagiaire en ik ben ontzettend blij dat ik dit werk mag doen. Natuurlijk ben ik niet 8 uur lang bezig met het vertalen van pagina's, ik krijg ook elke dag een tiental of twintigtal mailtjes die ik mag vertalen. Deze mailtjes zijn gericht aan de potentiele studenten die meer informatie willen over cursussen die wij geven. Veel meer doe ik niet op mijn eerste dag, maar dit waren ook wel genoeg indrukken voor één dag.

Dinsdag vraagt de directeur van het bedrijf me of ik toch maar naast hem wil komen zitten. De vorige Nederlandse stagiaire is een paar weken voor mij vertrokken, en er ligt een nogal grote stapel werk op mij te wachten. Niet alleen webpagina's die vertaald moeten worden (een stuk of 20), mailtjes die heel de dag mijn mailbox binnenkomen, maar ook een lange lijst telefoontjes die ik mag plegen naar toekomstige leerlingen.
"Maar ik moest toch Anastasia schaduwen...?" Waarop de directeur mij vertelt: "Nee nee meisje, vandaag en morgen ga jij iedereen bellen die informatie bij ons heeft aangevraagd!"
Dinsdag en woensdag breng ik dus door naast de directeur, bellend naar Nederlanders die nietsvermoedend hun telefoonnummers hebben achtergelaten op onze website na een informatie-aanvraag... Poor souls. Gelukkig hoef ik me niet te gedragen als een terrortelefoniste zoals we die kennen in ons fijne landje, en mag ik "Nee" gewoon als antwoord accepteren. Ik ben zelfs verbaasd over de mensen die het waarderen om opgebeld te worden met de vraag of ze nog aanvullende informatie wensen, en ik ben al helemaal verbaasd over het aantal mensen dat blijkbaar geen idee heeft van onze webpagina's waar alle informatie drievoudig te vinden is en er nog tien vragen over kunnen stellen! Maar werk is werk, en ik beantwoord vriendelijk alle vragen (na ze nagevraagd te hebben aan mijn collega's uiteraard, was ik maar zo all-knowing). Trots kan ik toch wel vertellen dat er een redelijk aantal boekingen uit voortgekomen is, tot groot plezier en genot van de directeur en zo indirect ook van mij.

Dinsdagavond ga ik met mijn collega-stagiaires poolen in een lokale pub, en het wordt me duidelijk dat het voor mij toch iets anders verloopt dan bij hen. Waar zij pas in hun tweede week een aantal telefoontjes hoefde te plegen, ben ik al die-hard mijn tweede dag begonnen met de telefoontjes en zal ik de volgende dag weinig anders doen.
Donderdag leer ik een ander proces, brochures verwerken. Als je die taak toegewezen krijgt is dat ook je prioriteit voor die dag, dus je weet in ieder geval waar je aan toe bent. Ik raakte nogal gestresst, omdat e-mailtjes die vertaald moeten worden normaal de prioriteit hebben, dus zodra ik een e-mail kreeg begon ik panisch te vertalen omdat ze niet wilde laten wachten, maar ik wilde er ook niet te lang over doen want brochures zijn vandaag mijn taak en dat is mijn prioriteit en... WAT WILLEN ZE NOU?!?! Gelukkig bleek iedereen zich zo te voelen de eerste keer, maar mijn vriendelijke Spaanse begeleidster verzekerde mij dat de brochures echt de prioriteit hadden en die mailtjes echt wel konden wachten. Pfoe, toch een last van mijn schouders.

Vrijdag kon ik eindelijk weer doen wat er van mij verwacht werd: schaduwen. Mijn Duitse collega die over twee weken vertrekt legt me uit hoe ik offertes en boekingen kan maken, opsturen en verwerken. Nog meer handelingen met stap-voor-stap uitleg, dus ik schrijf alles gretig op en probeer zoveel mogelijk te onthouden. Met een beetje hulp en geduld van Anastasia lukt het me om dit allemaal zelf te doen, en aan het einde van de dag heb ik in een week ongeveer alles geleerd wat er te leren valt. Een waterval van informatie, maar wel goed te doen.

Aan het einde van de week ben ik lang niet zo moe als ik had verwacht, en de omschakeling is niet zo groot als ik van tevoren had geanticipeerd. Natuurlijk is het anders, maar het ritme zit er al vlot in. Mijn baas Pete was vrijdag vergeten dat ik er nog maar net was, dus dat vat ik op als een compliment. De dagen gaan hier snel en de tijd vliegt. Ik ben voornamelijk heel erg blij dat ik in een jong team terecht ben gekomen en dat iedereen in hetzelfde schuitje zit: het is werk, maar samen kunnen we er best een geweldige tijd van maken. En hoewel de directeur altijd onverwacht om een hoekje kan staan om te vragen "WHAT ARE YOU DOING NOW? DOES THAT HAVE PRIORITY? NO! E-MAIL TRANSLATIONS AND FOLLOW-UP PHONECALLS FIRST, THEN WEBPAGES!" "AROA WHAT ARE YOU DOING NOW?..." ben ik opgelucht dat ik niet in een of ander suf kantoor zit met chagrijnige vrouwen die niks beters te doen hebben dan de baas te spelen over studenten en ze de schijtklusjes op te laten knappen (zou ik hier ervaring mee hebben? Hmm...). Als stagiaire word je gelijkwaardig behandeld, je hebt verantwoordelijk werk en bent een belangrijk onderdeel van het bedrijf, en dat geeft toch een fijn gevoel. De vaste medewerkers bieden iedereen net zo vaak koffie aan als de stagiaires, en ze hebben gewoon schoonmakers voor de wc en het stofzuigen, dus ik heb niks te klagen.

Dit weekend is al volgepland: vrijdagavond met z'n allen eten in het huis van de Portugese stagiair Pedro (hij heeft nog geen huisgenoten) ter ere van Aroa's verjaardag (de Spaanse stagiaire), waarna we naar een nachtclub zullen gaan: Revolution. Zaterdag gaan we met z'n allen eten bij Megan (de Franse stagiaire) en Fabiolah (haar Franse huisgenote), en daarna uit in een andere nachtclub: Echos. Zondagavond filmpje bij Pedro en bijkomen. Deze verhalen zijn echter een hele eigen blog waard, dus zie ze tegemoet!